Benim için sevmek hiçbir zaman bir hesaplama meselesi olmadı. Onu her zaman güven ve aidiyet üzerine kurdum. Ama bu idealize edilmiş anlayış artık geçmişte kaldı. "Hepsi geçmişte kaldı," diyorum o saf hisle. Şimdi insanların "Yarın daha iyi olacak" diye söz verdiğini duyuyorum. Bu yaygın iyimserliğe aykırı bir gerçekliği düşünüyorum. Zamanın ironik doğasını sorguluyorum. İçinde yaşadığımız "bugün" kavramına odaklanıyorum. Çünkü bugün, dün umduğumuz "yarın" değil mi? Bu düşünce, geçmiş beklentilerin bugünün gerçekleriyle yüzleşmesidir. Dünün umutları, bugünün gerçekliğinde her zaman gerçekleşmez.